"All you have to do is stay a minute
Just take your time
The clock is ticking, so stay
All you have to do is wait a second"

Ajjj, gdyby tylko ferie trwały tyle samo, co wakacje!

To jest tak, że różne zdarzenia i sytuacje przeplatają się ze sobą w dość dziwny sposób, że tworząc jedną prawdziwą, lecz nieraz tak bardzo zawikłaną, całość często odkrywają przed nami nowe horyzonty. Tak jakbyśmy byli trochę manipulowani, a już na pewno zaskakiwani co chwilę i przez samych siebie, i przez niespodziewane okoliczności. Niektórych myśli staramy się do siebie nie dopuszczać, innymi chętnie się dzielimy, a jeszcze więcej z naszych wyobrażeń zdaje się być mylnie niedostępnymi. Najgorsze poczucie jest wtedy, kiedy nie mamy pojęcia do czego dążymy i tak bezcelowo przesiadamy się z miejsca na miejsce szukając tego "czegoś". Nie ma żadnej reguły na odnajdywanie w sobie pasji, chęci czy możliwości, które stanowiłyby jedną z ważniejszych cząstek nas. Niektóre rzeczy przychodzą z czasem, a inne od samego początku tworzą w nas pewien schemat działania. Życie pisze różne scenariusze. Niecodziennie da się czerpać radość z każdego kroku naprzód, ale, co ważne, starajmy się pokochać swoje życie takim, jakie jest. Jedni dostali więcej, inni mniej, nikt nie powiedział, że sprawiedliwie, ale to, co potem zrobimy z tą pełnią władzy nad samym sobą zależy tylko i wyłącznie od nas samych. To nie tak, że jesteś zbyt słaby, by coś zdziałać. Nie tak, że twierdzisz, że nie możesz - chociaż masz to szczęście mieć predyspozycje. Wydaje mi się, że za dużo jest gadania i marudzenia, a za mało wiary w siebie i zapału. Niektóre rzeczy trzeba po prostu przeboleć i dalej już iść w odpowiednim, konsekwentnie wybranym kierunku. Może być pięknie, choć czasem na pewno będzie źle. Mimo wszystko podążajmy drogą, którą sami dla siebie wybierzemy, doskonalmy się w sobie i pokochajmy swój styl życia, bo inaczej - mocny weltschmerz.

Dzień dobry!:)

Cześć, cześć :)

Okazuje się, że zabierając się za coś wiele zależy od naszego nastawienia. Czy to szkoła, praca czy może nawet zwykłe gotowanie. Jak tylko się da - trzeba podchodzić do wszystkiego z pozytywnym nastawieniem, czyli dobrymi myślami i zapałem, wiarą, że wszystko pójdzie tak, jak byśmy chcieli. Czy zawsze tak się da? Oczywiście, że nie. Często nie dajemy tak rady. Wyczerpanie po paru takich trudniejszych dniach daje się we znaki. A jednak zawsze warto próbować podchodzić do wszystkiego tak, by czerpać z tego jakąkolwiek przyjemność i pożytek. 

A ludzie dzielą się na 3 znane typy: realista, pesymista i optymista.

To, kim jesteś powinno w dużej mierze zależeć od tego kim chcesz być. Mądre, a trudne do wykonania, co?

Ludzi można dzielić na wiele kategorii na podstawie cech charakteru, płci, zainteresowań czy nawet wyglądu. A na co ja dziś podzieliłam nas wszystkich? Otóż, na tych, którzy mają wszystko w głębokim poważaniu i na tych ambitniejszych. I opiszę to jak najkrócej, ale tak, żeby trafiło. 

Uwaga, uwaga. Dziś odkryję przed Wami pewien sekret starannie przez mnie chowany przez te minione lata... Tajemnicza receptura, dzięki której potrafię budzić w innych ludziach pozytywne uczucia, sama się upiększam, wyglądam i czuję się lepiej...

Życie dzieli się na etapy. Oczywiste jest, że w każdym z nich jesteśmy coraz starsi, dorastamy i nabywamy doświadczeń. Lecz czy naprawdę zatracamy wszystkie dziecięce nawyki? W końcu te czasy minęły już dawno. Zabawa zamieniła się w naukę, zniknęły lalki, samochodziki, planszówki, przytulanki, czasem nawet i kredki.

Kobiety, jako płeć piękna, uważane są za te śliczne, posłuszne, prymitywne istoty, którym w głowie jedynie makijaż, zakupy, ubrania, buty i dobre prezentowanie się w każdej sytuacji. Dbające o siebie z nieskazitelnymi manierami, stworzone jako uroczy dodatek do mężczyzny...

...tak były postrzegane w bardzo dawnych wiekach.

Siedzę, myślę, próbuję coś tu napisać. Boli mnie głowa. Cały czas zaprzeczam swoim własnym słowom, mimo że dokładnie wiem co myślę i co chcę przekazać, jednak kontrastując ze sobą pewne zjawiska zawsze znajduję drugą stronę danej kwestii i znowu - wracam do punktu wyjścia. Narzekam, czekam i kłębię w sobie wszystkie te emocje związane z codziennym życiem, ale również rozważaniami odbiegającymi od prostych spraw, które już z pewnością przemieniłyby się w wielką stertę starań do poprawienia się, które jednak paradoksalnie nie następują. Co to znaczy? Najprościej mówiąc, nie nadążam i nie potrafię wybrać najważniejszej z ważniejszych decyzji.

Właśnie doszłam do wniosku, że życie nigdy nie było, nie jest i nie będzie sprawiedliwe. W końcu to zrozumiałam. Tak, mam zapłon. Ha, możecie mi bić brawo.

Potrafię czasem zrobić zdjęcia do postów z nawet tygodniowym wyprzedzeniem. Wyobrażam je sobie, przygotowuję outfit, obrabiam. Potem następuje chwila zawieszenia, w której... nie wiem co napisać. Dlaczego więc tak się dzieje, skoro tematów jest przecież tak wiele? 

Niektórzy ludzie potrafią pięknie wygłaszać mowy i wypowiadać się na większość tematów posiadając niesamowitą charyzmę i trafiając do tłumów. Inni natomiast zdolni są do tworzenia niezwykłych historii zgrabnie przelewając myśli na papier i tu, wyrażając swoje zdanie czy nakłaniając pozostałych do zmiany stylu życia. Jednak czy słowa to wszystko?

Ostatnio moje dni są naprawdę dziwne. Wiele rzeczy wydaje się być zupełnie na odwrót, co jest okropnie irytujące. Potrafię mieć naprawdę szczęśliwe dni, kiedy mogę z ręką na sercu powiedzieć, że wszystko jest dobrze. Potem oczywiście, następny jest już dużo gorszy pod prawie każdym względem. Kiedy wstaję i już czuję, że dzień będzie beznadziejny, on jednak okazuje się naprawdę owocny i pełen śmiechu.

"Na blogu staram się pokazywać prawdziwą siebie..." 

A jednak czasem wysyłam sprzeczne sygnały.